پرداختن به مقوله ی گیم پلی عنوانی چون Assassin’s Creed نیازمند مقاله ای فراتر از یک نقد و بررسی چند هزار کلمه ای است، با این حال از آنجایی که هسته ی گیم پلی، همان گیم پلی تغییر یافته ی نسخه های قبلی است تنها به تغییرات جدید گیم پلی و نقص های رفع نشده ی نسخه های قبلی می پردازیم. مهمترین تغییرات این نسخه، اضافه شدن Hook Blade، مکانیزم گسترده ی Bomb Crafting، تحول در شیوه ی مبارزات، اضافه شدن مینی گیم های جدید و قابلیت Eagle Sense است که به ترتیب هر کدام را مورد بررسی قرار خواهیم داد. همانند نسخه های قبلی، با شهر بزرگی از تمدن شرق مواجه هستید و کارهای بسیاری، چه مأموریت های اصلی و چه کارهای جانبی را می توانید انجام دهید و ساعت ها گیم پلی جذاب را تجربه کنید. Hook Blade که به پیشنهاد یوسف طازم، جایگزین یکی از خنجرهای مخفی تان می شود شاید یکی از مفید ترین تغییرات این نسخه به شمار می آید. این وسیله ی قلاب مانند، نه تنها در مبارزات به کارتان می آید و با آن می توانید حرکات جدیدی را روی دشمنانتان اجرا کنید، بلکه وسیله ی خوبی برای حمل و نقل اتزیو از نقطه ای به نقطه ی دیگر در نبود اسب در شهر و ناجی اش در پرتاب از ارتفاعات هم محسوب می شود. در گوشه و کنار شهر و روی بام ها، سیم هایی وجود دارد که بام ها را به هم متصل می کنند و اتزیو با آویزان شدن از آنها به کمک Hook Blade، می تواند به سرعت خود را به نقاط مختلف برساند، ضمن این که اگر در بین راه با دشمنی نیز مواجه شد سیم را رها کرده و بر سر آن بیچاره بپرد و کارش را یکسره کند! ( گاهی اوقات، هنگام جدا شدن اتزیو از طناب و پرشش روی سر دشمن چنان باگ های عجیبی را مشاهده خواهید کرد که موجبات خنده ی چند ساعتتان را فراهم می کنند! ) در کل Hook Blade در کنار سلاح های جانبی شرقی جدیدی که در لیست سلاح های بازی وجود دارند، شما را دست پر به میدان جنگ می فرستند. اما Bomb Crafting یکی از ابتکارات سازندگان در این نسخه است که تأکید زیادی بر استفاده آن در بازی شده است، با این حال اکثر اوقات به علت هوش مصنوعی افتضاح دشمنان و یا وجود راه های بهتر برای رد کردن مراحل آنچنان استفاده ی مفیدی ندارد! در اکثر محیط های بازی، می توانید در جعبه های مخصوصی که به دیوار آویزان شده مشغول ساختن بمب با چاشنی و نوع کاربرد مختلف شوید. بنابرگفته ی سازندگان 300 ترکیب مختلف بمب ها را در این نسخه می توانید بسازید که رقم چشمگیری به شمار می آید.از مین ها شروع می کنیم. گاهی اوقات پیش می آید که بخواهید آنها را روی زمین کار گذاری کنید، اما شاید تا ابد باید منتظر بمانید تا سربازی از روی آن رد شود! با این حال اگر باروت درون این مین ها به قدر کافی قدرتمند باشد، و دشمنی از روی آن رد شود، تأثیرگذاریش راضی کننده به نظر می رسد. بمب های دستی که درست در لحظه ی برخورد با دشمن منفجر می شوند و بمب هایی که با تأخیر چند ثانیه ای دشمن را به هلاکت می رسانند، و همچنین بمب هایی که فقط برای منحرف کردن دشمنان به سمت و سویی دیگر توسط اتزیو پرتاب می شوند همگی در عین این که مفید واقع می شوند، اما با وجود شاگردان قاتلی که طی ثانیه ای دشمنانتان را از بین می برند یا خود اتزیوی که تا بن دندان مسلح است، آنچنان ضروری به نظر نمی رسند با این حال وجودشان در بازی بهتر از نبودشان است. 

دو نوع مینی گیم جدید نیز به این نسخه اضافه شده است که آنچنان مهم و تأثیرگذار نیستند و باز هم نبودشان به بازی ضربه ای نمیزد. یکی از آنها Den Defense است که شما را به یاد بازی های استراتژی همچون Age of Empires میاندازد که در آن در نقش اتزیو، باید با جایگذاری کمان داران، تفنگداران و قاتلان در یک محل و احداث مانع بر سر راه تمپلارها، از هجومشان به حوزه ی نفوذ خود جلوگیری کنید. این مد با این که در ابتدا جذاب به نظر می رسد، پس از مدتی برایتان تکراری خواهد شد و فقط بدین منظور در بازی قرار گرفته است که آن را از نسخه ی پیشین متمایز کند. مینی گیم دیگر هم یکی از کسل کننده ترین و پرمشکل ترین مینی گیم های سری AC است که در آن کنترل دزموند را در حالت اول شخص بر عهده دارید و در حالی که او از خاطرات گذشته اش برایتان می گوید، باید از موانع سر راهتان ( که به شدت شما را به یاد بازی Portal می اندازد ) با ایجاد بلوک ها گذر کنید. از این مینی گیم که برای آزاد کردن هر بخشش باید با زحمت تعداد زیادی Data Fragment از گوشه و کنار شهرها جمع آوری کنید نیز تنها بخش هایی از حرف های دزموند جالب است و هیچ چیز جذاب دیگری ندارد. Eagle Vision نیز در این نسخه به Eagle Sense تغییر یافته است که نوع پیشرفته تر همان مورد اولی است که با استفاده از آن به غیر از پیدا کردن هدف مورد نظر، مسیر حرکتش را نیز برایتان مشخص می کند. این قابلیت نیز تفاوت چندانی با نسخه ی قدیمی ترش ندارد. اتزیو در مبارزات این نسخه Counter Attack های جدیدی را اجرا می کند و سازندگان با اضافه کردن افکت هایی مثل صحنه آهسته کردن برخی از ضربات و تغییر زاویه دوربین، سعی در جذاب نشان دادن مبارزات و نزدیک کردن جو آن به جو مبارزات AC1 داشته اند. متأسفانه این دگرگونی در شیوه ی مبارزات باعث شده است که با آسان ترین مبارزات در طول فرنچایز AC رو به رو باشیم. گاهی پیش می آید که اتزیو تنها با چند چرخش ساده ی شمشیر، به تنهایی تعداد زیادی از سربازان دشمن را بدون کوچکترین آسیبی از بین می برد. مشکلات هوش مصنوعی دشمنان هم کماکان پابرجاست و باعث خلق باگ های زیادی می شود، از جمله گیر کردنشان در یک نقطه و برخوردشان در بام ها به هم که باعث سقوطشان به پایین می شود. البته سربازان بیزانسی و تفنگدارانشان از دشمنان سرسختتان در این نسخه محسوب می شوند و به آسانی از بین نمی روند، ضمن این که در طول AC:R تعدادی Templar Stalker همواره به دنبال اتزیو هستند و ممکن است به طور ناگهانی و هنگامی که در حال راه رفتن در کوچه ی خلوتی هستید، از پشت به شما به عنوان یک قاتل تحت تعقیب خنجر بزنند. تنها نکات جدید در AC:R همین هایی بود که در بالا خواندید و باقی کارهایی که می توانید در این نسخه انجام دهید، همان کارهای نسخه های پیشین است که با تغییرات بسیار کوچکی در حد تغییر نام در این نسخه هم وجود دارند. چتر نجات جایگزین ماشین پرنده ی داوینچی شده است، Borgia Tower ها جایشان را به Templars Den داده اند، Notoriey جایش را به Templar Awareness داده است ( که هر وقت به بیشترین مقدارش برسد، تمپلارها به سبک NFS Carbon به یکی از پایگاه هایتان حمله می کنند و برای جلوگیری از آن باید جارچی ها را تطمیع کنید ) و زنان کولی جایگزین Courtesan های ایتالیایی شده اند. مأموریت های فرعی AC:R همان مأموریت های فرعی BH هستند و حتی مأموریت های اصلیتان هم به جذابیت نسخه های پیشین نیستند، همه چیز در حد تعقیب کردن یک نفر و کشتنش است و چندین سکانس آویزان شدن به یک گاری و گاهی اوقات مأموریت های احمقانه ای مثل جمع آوری گل لاله برای معشوق! تنها چند مرحله از بازی مثل مرحله ی وارد شدن به کاپادوکیه و فرار از کشتی در حال سوختن تجربه ی بودند که بازی را از یکنواختی در می آورد. بسیاری از مشکلات فنی نسخه های پیشین هنوز حل نشده است که باعث می شود نتوانیم گیم پلی AC:R را بالاتر از نسخه های پیشین قرار دهیم.

 

AC:R از مد چند نفره ی تقریبا قدرتمندی بهره می برد و یوبی سافت با دنبال کردن رویه AC:BH، سعی بر این داشته است که پای مخاطبان AC را به مبارزات آنلاین نیز بکشاند. به شخصه اعتقاد دارم که عنوان AC از آن دست بازی هایی است که تمرکز بر روی بخش تک نفره آن و عرضه ی عنوانی کم نقص ( همان کاری که سازندگان Deus Ex کردند ) نتیجه ی بهتری از قرار دادن بخش مالتی پلیر در آن دارد، با این حال تصمیم سران یوبی سافت این بوده است که با قرار دادن بخش مالتی پلیر در این عنوان، دو هدف را دنبال کنند : یکی این که از رسم بازی های این زمانه و آن هم التزام وجود بخش مالتی پلیر در آنها تبعیت کنند و یکی این که بهانه ای برای عرضه ی DLC های مختلف و پر پول کردن حساب های بانکی شان داشته باشند! در هر حال، بخش مالتی پلیر AC:R به نوبه ی خود جذاب است. با وجود 19 کاراکتر مختلف برای انتخاب کردن و اضافه کردن مپ ها و مودهای جدید، هر گیمری هوس می کند که یک بار هم که شده روتین کشتن و کشته نشدن را در دنیای آنلاین AC تجربه کند. از جمله مودهای جدیدی که گیمرهای آنلاین باز را به وجد آورده است مود Deathmatch است که مود بهینه سازی شده ی Wanted ( مود محبوب AC:BH ) محسوب می شود و در آن برای کشتن رقیبتان، دیگر علامتی بالای سرش وجود ندارد و در بین جمعیت متمایز نیست، بنابراین کشته شدنش نیز بسیار سخت تر و با دنبال کردن علائم راهنما صورت می گیرد. مود Artifact Assault هم از جمله مودهای جذاب بخش مالتی پلیر است که طرفداران Capture the Flag با آن به خوبی آشنا هستند. در این مود باید شیئی مربوط به تیم حریف را بدزدید و به خانه ی خودتان بازگردانید. در کل تجربه ی بخش مالتی پلیر این نسخه هم خالی از لطف نیست.